Biraz önce bahsedeceğim olayla ilgili biraz daha ayrıntı alabilmek için annemi aradım. 33 yıldan sonra bazı anıları silinmişti belleğinden, belki de gündelik yaşamın ardında kalmıştı.

Sorularım karşısında, babamla görüşmemin çok daha faydalı olacağını söyledi, tabi çok daha farklı cümlelerle. Babam ise yıllarca erteledikten sonra 60 ‘ına dayandığı şu yıllarda aldığı arabasının içinde muhtemelen gazete okuyor ya da müzik dinliyordu. Camdan seslendi ve telefonu kapattık. Artık babamın beni aramasını merak ve birazda heyecanla bekliyorum.

Geçmiş hayatımın başlangıcını hiç sormamıştım hep annem bir şeylerden bahsederdi, işte bunları konuşmak istiyorum babamla. Ve öğrendim birkaç ufak ayrıntıyı da. Böylece doğum günümü ilk kez bu kadar detaylı biliyor oldum daha nice detaylara bile girmeden.

…

Hiç tanımadım İsmet SİLİK’i. Bu güne kadar da adını duyduğumdan bile emin değilim ama İsmet’in, Almanya’dan 1979 model Ford Transit alarak, memleketine gelmesi ve doğum anıma müdahil olması ile benim için önemli biri haline geliyor.

Yıl 1979, yer Temelli; eski adıyla Prastiyos, Trabzon’un Maçka ilçesine bağlı, küçük bir köy.  Dağların sırtında yeşilliklere boğulmuş tam bir Karadeniz köyü.

Muhtemelen o yılların koşulları altında, yeni minibüsünün heyecanı ile hiç bitmeyecekmiş gibi görünen o yollarda direksiyon sallaya-sallaya günün ilk ışıkları ile evine ulaştı. O an aklından geçenleri gerçekten merak ediyorum şimdi. Fakat bildiğim bir şey var ki; 9 Mart 1979 ‘da Cuma günü, uzun süren bir yolculuk sonucunda yorgun düşmüş bir şekilde sevincini paylaşmak için aldığı hediyeleri bile boşaltmadan evine girdi ve kendini yatağa attı.

Okul, köyün meydanı denebilecek birkaç yüz metrekarelik ufak bir alandı. Bahar ayının huzur veren yeşilliklerine rağmen Fahri okuldayken öğrencinin birinin verdiği haber ile heyecanlandı. İkinci çocuğu doğmak üzereydi. Bunun verdiği tebessümün bile tadını çıkartamadan, sanırım ilk düşündüğü şey eşini hastaneye nasıl ulaştıracağıydı. Köyde öyle her istediğinde bir vasıta bulmak olanaksızdı. Gün de bir iki kere yapılan seferler haricinde araç bulmak imkânsız gibiydi. Hemen etrafına bakınmaya başladı ve ilerdeki bir tepede duran kırmızı minibüs hemen dikkatini çekti. Yeşillikler içerisinde parıldayan kırmızı bir umuttu o.. Hızlı koşan bir öğrencisini seçerek hemen haber saldı.

Ne İsmet’in gözlerini açtığındaki hali, ne yaklaşık 1 saat süren o zorlu yolculuğun detaylarını bilmiyorum. Fahri ve 30’una gelmemiş eşi Nurten’in heyecan ve endişesi hakkında da bilgim yok fakat doğduğum yeri bildiğimden, oldukça endişeli olduklarını tahmin edebiliyorum. Herhalde bu hikâyeyi yeniden ele aldığımda yazarım, biraz daha bilgi toplayarak.

O yıllarda devlet binalarının bir kısmında basit ve bir o kadar da pratik bir ısı yalıtım uygulaması varmış. Bina girişlerinde iç içe iki kapı kullanılır, böylece birinci kapı açıldığında gelen soğuk, ikinci kapıdan geçemez. İkinci kapı açıldığındaysa çoktan ilk kapı kapanmış böylece içeriye soğuk girmezmiş. Trabzon Kadın Doğum ve Çocuk Hastalıkları Hastanesi de, bu şekilde ısı tasarrufu yapmaya çalışan bölge hastanesiydi. Yalıtım amacı ile salınan bu iki kapı İki kapı arasındaki süre, ne kadar olabilir ki? Sedye ilk kapıyı geçmiş fakat ikinci kapıya varamadan doğum gerçekleşmiş.

Doğumumdaki acele hayatıma da yansıdı, çok çektim bu yüzden. Birçok hata yaptım, ta ki ölene kadar.

Ve ben öldüm, yeniden doğabilmek için.

Memur bir ailenin, biri kız, diğeri erkek iki çocuğundan biriyim. Hayatım boyunca özgürlüklerin arasında, özgürce ama bir o kadar sosyal, ahlaki sınırlamalar içerisinde geliştim. Ailem muhafazakar olmamakla birlikte, beni karmaşalardan korumak adına, hayata karşı apolitik bir yaşam tarzı ile donatıldım. Hayatımın birçok noktasında kabuğuna sığmayan, muhalif çıkışlarım olsa da, genel olarak düzenli ve standart hedeflere güdülendim.

Ben ölmeden önce daima sadık, dini inancı olmasa da kendi ahlaki değerlerine sahip biriydim.

Bir yıldan fazla sürdü ölmem ama ben öldüm..

Gömülmem 3 ay kadar sürdü. Mezardan çıkabilmek için tırnaklarımla toprağı kazımam gerekti ama sonunda ciğerlerim taze havayla doldu. Oksijen adeta ciğerlerimi yakıyordu ya, bu yüzden olsa gerek yerimde duramadım. Hayata karşı 10^-6 ile ifade edilebilecek kadar küçük ve yalnızdım. Güveler gibi gördüğüm ilk ışığa yöneldim. Elektronlar gibi dans etmeye başladım; dairesel ama sürekli spin atarak. Bir an geldi; ben o ışığın ardındaki boşluğu gördüm ve silkelendim. Üzerimdeki son toprak parçaları da işte orada yere savruldu. Hafifledim.

İkinci yaşam benim için ikinci bir şanstı ve iyi değerlendirilmeliydi. Analitik yaklaştım önce, tanımlamaya çalıştım hayatı, özgürce yorumladım.  Gördüm ki yıllarca içimde saklı duran duygularımla hayat anlam buluyor .
Doğrularla yanlışlar o kadar iç-içe ki. Siyah ve beyaz ayrımı ile tanımlamak imkansız. Duyguları ışığa benzetmek gerekirse; ışık da değişken spektrumlarda, yani renklerde sürekli değişiyor. Beyazlar siyaha dönüşürken, siyah görünen şeyler içerisinde tüm renkleri barındırabiliyor.

Yaşamayı engelleyen, bu karmaşık hayatı sosyal ve ahlaki sınırlamalarla tanımlamaya ve yaşamaya çalışmanın ta kendisi. Hayat matematikten oluşsa çok kolay olurdu ama ne yazık ki öyle değil. Eşitsizlikler ya da bir iki değişkenli fonksiyonlardan da çok çok daha karışık.

Diğer konularda yazdıklarım, yazacaklarım bu güne kadar değer verdiğiniz kurallara aykırı olabilir ama benim tek bir referansım var o da; nefret değilse, tüm duygular paylaşılmalı ve karşılık bulanlar ise yaşanmalı.

EO

Yol yakınken dönün!

Yıllarca sayısal eğilimler göstermiş bir kişi olarak başımdan geçen talihli/talihsiz bir sürecin ardından, duygularımı 4 işlem ile ifade etmekten bıkarak, sözel bir ifade yakalamaya çalışmak ve denemelerimi arşivleyebilmek için bu siteyi kurdum.
Bu sitede sadece sözel gelişimime tanık olabilirsiniz ya da öyle olmasını umuyorum desem daha doğru olacaktır. Bel ki de bir taraftan yaşanmışlıklar ve çıkarımlardan oluşan gel-gitlerime şahit olabilirsiniz. Size ne anlam katar bilemiyorum.

Hadi bırakalım bu kısmı da yazmaya başlıyayım..

EO